تو کیستی پدر ؟

که در لی لانه های بومی من می وزی

                                            به لحن ابی دریا ؟

بگذار از دیوانگان

                که به خود نزدیک ترند بپرسم تو کیستی ؟

دلم گلدان ترک خورده ایست

                      که ارزوی رستن شب بوها در ان منجمد شدست

دلم خورشید پیریست

                         که سماع زمین

                                       در ان جوان می شود

بیا اماده شویم

                 شاید

                          همین الان دارد باران می بارد .

هجوم زمستان

           میکده ی رگ هایت را منجمد کردست

پدر !

        در کدام سینه

                     با کدام افتاب باریده ای

                                       که لحظه هایم به پایت نمی رسند ؟

 


 

نوشته شده توسط پرستو در جمعه پنجم مرداد 1386 ساعت 16:58 موضوع | لینک ثابت