اشک چشمانم اگر جاری بود رنگ رخسار تو را می دیدم

 

                                                                این چه بازی بزرگیست که با این همه تکرار

 

               همچنان در دل دریای رخم جا داری

    

                                                                و به بد نامی اشک روی گونه های من غلطانی

 

               ای سپیده همه بیدار شوند روی این ساحل خواب آلوده

      

                                                                مگر این من که ز هجر تو زمین گیر شدم

 

               من اگر نالیدم درد دوری تو را می دیدم

 

                                                                  حال چه نالم که دگر نیست نه این فاصله ها

 

               کاش همان فاصله ها باقی بود ، حالا که دگر فاصله ها رفته اند

 

                                                                    نیست حرفی شاید این اخر آن بازی بود

        

     همین روزها خواهید دید در میان همین سطور در هم ریخته خواهم شکست ، زندگی کاش خواب

 

     می رفت فقط یک لحظه ، گاهی در ابعاد یک جمله چنان متمرکز میشوم که صدای در هم ریختن

 

     شیشه های قلبم دلها را می لرزاند ، چنان آه برآوردم که شیشه های مزگانت را نم گرفته کنم ،

 

     مبادا بغضم را ببینی ازرده شوی  .  .  .

 


 

نوشته شده توسط پرستو در جمعه بیست و سوم آذر 1386 ساعت 11:59 موضوع | لینک ثابت